Vandaag geopend van 9.00 tot 17.00

Openingtijden

  • Maandag 12.00 tot 17.30
  • Dinsdag 9.00 tot 17.30
  • Woensdag 9.00 tot 17.30
  • Donderdag 9.00 tot 21.00
  • Vrijdag 9.00 tot 17.30
  • Zaterdag 9.00 tot 17.00
  • Zondag 13.00 tot 17.00

Geopend iedere 1e zondag van de maand

×

Winkelmand

De winkelmand is nog leeg. Voeg eerst artikelen toe aan je winkelmand.

Hyperion historie

Turbulente tijden

Onderstaand vind u het verhaal van uw boekwinkel sinds de oprichting medio jaren 60. Ik schreef dit stuk toen ik mijn zaak weer terugkocht in januari 2012, slechts 2 jaar geleden. Sindsdien heeft de economische crisis met een moker toegeslagen in de detailhandel in het algemeen en de boekhandel in het bijzonder. Dat Boekhandel Edel en Bruna zouden verdwijnen, dat wist  ik al toen ik begon, maar wat te denken van Donner, of zoals het officieel heet Polare Rotterdam. Dat enorme boekenpaleis met klanten tot diep in Zeeland en ver in Brabant toe. Ook deze winkel is ten onder gegaan. Door onkunde en desinteresse van de eigenaar, Procures, dezelfde die Free Record Shop overnam en binnen no time definitief ter ziele bracht, gaat ook de oprichter van onze boekhandel kapot. Ik hoop echt van harte dat het de medewerkers lukt om voldoende geld bij elkaar te sprokkelen om daarmee een doorstart te kunnen maken. In het belang van het boekenaanbod in onze regio roep ik daarom iedereen die het zich permiteren kan op een aandeeltje te nemen in deze doorstart. En verder hoop ik natuurlijk dat u klant blijft bij ons, zodat wij op wat kleinere schaal de boekhandel voor Zwijndrecht en directe omstreken kunnen blijven. 

 

Update(mei 2014)

Ik wil de nieuwe eigenaars van Polare Rotterdam, dat nu gelukkig weer verder gaat onder de oude naam Donner, van harte gelukwensen met de doorstart. Donner is niet alleen in Rotterdam, maar in heel Nederland een begrip en de oprichter van onze winkel in Zwijndrecht. Ik vind het erg dapper dat de medewerkers zelf het initiatief hebben genomen en financiers hebben kunnen vinden om dit boekenpaleis voort te kunnen zetten. Goed voor de stad Rotterdam, voor de boekenliefhebbers en ons hele vak. Ik hoop dat ook de andere Polare vestigingen door kunnen gaan, ook het voormalige Gianotten in mijn woonstad Breda.

Tevens is nu bekend dat ook Henk met de Salon gestopt. De verhuizing van het Veerplein heeft hem helaas ook niet geholpen. Op zich jammer, want Henk was al sinds de jaren 80 de Boekverkoper van Zwijndrecht. Wij wensen hem veel succes met het voortzetten van zijn internet-antiquariaat (via Boekwinkeltjes.nl).

 

Update (augustus 2017) 

We zijn inmiddels weer ruim drie jaar verder en de economie is weer enigszins tot rust gekomen. Vorig jaar is het betaald parkeren rondom ons winkelcentrum afgeschaft, met als gevolg dat de klanten met meer rust shoppen. Kortom, ik zie de toekomst weer een beetje zonniger tegemoet. In het boekenvak is er de laatste jaren echter veel veranderd. Waar het hele vak bang voor was is gelukkig niet gebeurd, want het lezen vanaf schermpjes (e-reader en tablet) zet niet door. Wel zijn er veel verschuivingen aan de kant van de uitgevers en is er veel gesaneerd in de boekenuitgaven. Zo is er van de tot een paar jaar geleden beroemde esoterische uitgeverij Ank Hermes, niets meer over. Ook ons eigen kleine team is veranderd. Astrid is gestopt met werken en Annemiek is voor onbepaalde tijd naar Curacao vertrokken. Ook ons eigen winkelcentrum, Walburg is nog niet volledig tot rust gekomen. Er is nog steeds sprake van een redelijke mate van leegstand en het vertrek van Dolcis, Didi, Foto Klein en meer recentelijk modeketens als Witteveen en Bonita heeft ons bepaald niet geholpen. Ondanks dat lopen er nog behoorlijk veel mensen rond op Walburg en hebben wij ook vrij veel aanloop. Om de omzet op peil te houden in onrustige tijden hebben we geprobeerd ons assortiment uit te breiden, zodat u ook voor muziek tegenwoordig bij ons terecht kunt. Met name onze voorraad klassieke muziek is vrij uitgebreid en met onze invalkracht Edwin hebben we ook de nodige expertise op dat terrein in huis. Wij hopen u ook de komende jaren weer als klant te kunnen bedienen. Mocht u overigens ooit kiezen voor het bestellen van boeken via internet, denk dan aan ons. Wij hebben precies hetzelfde aanbod als BOL en dezelfde leveringscondities: voor 23.00 uur besteld wordt de volgende dag bezorgt en de bezorgkosten zijn 2 euro bij een besteding tot 20 euro en daarboven gratis. Wij hebben, in tegenstelling tot BOL echter nog een extra optie: bestellen via de site en zelf gratis ophalen in de winkel.

 

 

 

Geschiedenis van boekhandel Hyperion, Zwijndrecht

 

Donner

Medio jaren 60 was boekhandel Donner al een begrip in Rotterdam, alhoewel de winkel veel kleiner was dan nu en zich op de Korte Lijnbaan bevond. de eigenaar van Donner, de heer Schoenmaker had duidelijke ambities en die kwamen tot uiting in een snelle uitbreiding van het aantal winkels. Medio jaren 60 begon hij daarom filialen in onder andere Zwijndrecht en Papendrecht.

Het filiaal in Zwijndrecht werd gevestigd op de Passage en kwam onder de bezielende leiding van Jan en Jeanne van Riet. De winkel groeide in reputatie en was al snel te klein voor de ambities van Donner en Jan en Jeanne van Riet. Toen begin jaren 70 de plannen om een nieuw winkelcentrum te realiseren serieus werden werd al snel besloten om het Donner filiaal daarheen te verhuizen. De grote nieuwe winkel werd voorzien van een modern interier met zwart en donkergroen, typisch de stijl van die tijd. In hetzelfde winkelcentrum was tevens de bekende kantoorboekhandel Van Gelderen (waar nu Bruna zit) gevestigd en beide winkels vulden elkaar prima aan.

Begin jaren 80 besloot Donner het roer om te gooien en de groei te richten op de eigen winkel in Rotterdam, die zou worden omgebouwd tot een wetenschappelijke boekhandel. Het geld dat daarvoor nodig was werd vrijgemaakt door de filialen te verkopen. Donner Zwijndrecht werd daarom aangeboden aan Jan en Jeanne van Riet. Aangezien Jan en Jeanne met een jong opgroeiend gezin zaten, ze hadden inmiddels drie zonen gekregen, kozen zij voor een wat veiliger bestaan dan het ondernemerschap in de boekhandel.

 

Libri

Vervolgens werd de winkel aangeboden aan Henk te Veldhuis. De man die Jan had opgevolgd als bedrijfsleider had wel oren naar overname van de winkel. Samen met zijn vrouw Ada kocht hij de winkel begin jaren 80 en doopte hem om tot boekhandel Libri. Henk en Ada bouwden samen met Jeanne en de nieuwe medewerkster Joke aan de winkel en de zaak werd een gevestigde naam in en Zwijndrecht en omstreken.

Begin jaren 90 werd winkelcentrum Walburg gerenoveerd en volledig overdekt en werd het verzorgingsgebied uitgebreid tot Heerjansdam en Barendrecht aan de ene kant en Dordrecht aan de andere kant. Toch besloten Henk en Ada medio jaren 90 te stoppen als ondernemers, omdat zij het iets rustiger aan wilden gaan doen. Zij boden de winkel aan en ondergetekende kwam in beeld om de zaak over te nemen.

 

Hyperion

Op 1 april 1995, ik weet het nog als de dag van gisteren, was het zover. Het was een zaterdag en aan het eind van de dag kreeg ik van Ada niet alleen de sleutels van de zaak, maar ook een nieuwe bezem. Met een hand van Henk en een zoen van Ada werd mij de bezem overhandigd met de mededeling "nieuwe bezems vegen schoon", succes met de zaak.

In de periode voorafgaand aan de overname had ik me wel voorbereid en onderzoek gedaan naar zowel de winkel als het verzorgingsgebied. Ik had geconstateerd dat de winkel qua uitstraling niet meer helemaal bij de tijd was en dat er bovendien geen gebruik werd gemaakt van het grootste voordeel op een overdekt winkelcentrum, namelijk altijd schoon en droog voor de deur. Ook was het assortiment niet meer helemaal je dat. Dat betekende dat er dus een nieuw interieur moest komen en de voorraad moest worden verbeterd, bij elkaar een flinke investering en dus een behoorlijke gok.

Met Pasen heb ik met mijn vader en twee schoonbroers de winkel tot op het beton gestript, nadat we de voorraad in dozen op rolcontainers in het magazijn van de Konmar hadden geparkeerd. Het interieur ging gelukkig niet helemaal verloren. Verschillende kasten gingen naar scholen, klanten en Henk die na de overname mijn bedrijfsleider was geworden. Direct na Pasen ging het bouwbedrijf erin voor een nieuwe vloer, plafond en verlichting en een nieuwe pui. Ik had ervoor gekozen om optimaal gebruik te maken van het overdekte winkelcentrum en maakte de winkel dus van links tot rechts volledig open. Na de bouwers kwamen de interieurbouwers en 2 weken na de sluiting van de oude winkel werd de nieuwe winkel geopend onder de nieuwe naam HYPERION. Ik had er voor gekozen om ook het assortiment aan te pakken, vandaar de ondertitel: Hyperion, boekhandel, multi media specialist.

 

Multimedia

Naast een zeer grote en uitgebreide kast met tijdschriften had ik me bedacht dat multimedia de toekomst had en dat de verkoop van software uittekend via de boekhandel kon lopen. Wisten wij toen veel medio jaren 90. Om de aantrekkingskracht van de winkel te vergroten en zoveel mogelijk mensen nieuwsgierig te maken en naar binnen te lokken had ik voor in de winkel een demo-PC (top of the bill; een echte Pentium 2, met toetsenbord met trackingball)) en iets wat toen erg hot was: CD-I van Philips.  Beide apparaten stonden met bijbehorende software en spellen paraat om te worden getest en met name op koopavond en op zaterdag stond het hier zwart van de mannen en kinderen die zich lekker uitleefden op de machines. Nogmaals, die grote PC's waren toen voor de mensen net zo hot als de Ipad en de smartphones nu zijn. Internet, nu ondenkbaar dat je dat niet op je mobiel hebt, was toen zo nieuw dat de hele winkel volstond met mannen die van heinde en ver gekomen waren toen ik een internetdemonstratie organiseerde in 1997, nog maar 15 jaar geleden.

 

Hendrik Ido Ambacht

Door de verbouwing, de investering in de voorraad en de multimedia groeide de winkel als kool. Door het succes ontstond bij mij de ambitie om ook buiten de winkel te groeien en toen op nieuwjaarsdag 1996 plotsklaps de heer Haanskorf van boekhandel De Schoof in Hendrik Ido Ambacht overleed, deed zich de situatie voor om een filiaal op te gaan zetten. In eerste instantie ging de winkel echter naar een familielid van de heer haanskorf, John Visser. Deze had zich echter toch verkeken op het ondernemerschap en tijdens mijn voorjaarsvakantie in Zuid Frankrijk kreeg ik het bericht dat hij de zaak alsnog wilde verkopen. de voorlopige koopcontracten zijn getekend op camping l'Etoile d'Argens nabij Frejus en via de fax (nog zo iets ouderwets) gestuurd naar de accountant van de heer Visser. Op 1 juni 1996 was ik eigenaar van een oud boekwinkeltje op een nog ouder wijkwinkelcentrum in Hendrik Ido Ambacht. samen met Jobine en Monique hebben we ook van die winkel binnen vrij korte tijd een aardig succes weten te maken.

 

Rosmalen

Ook in 1997 konden we een bescheiden groei realiseren. In de jaren voor de overname van Boekhandel Libri had ik als adviseur in het boekenvak gewerkt en ook advies gegeven aan mevrouw Van Geenen van Boekhandel Thrydio in Rosmalen. Toen zij in 1997 aangaf niet langer met de zaak door te willen gaan heb ik deze winkel overgenomen.

 

 Dordrecht

    Eind jaren 90 waren er archeologische opgravingen op het Statenplein in Dordrecht. Deze liepen echter op hun eind en de planning voor een nieuw groot pand met onderin winkelcentra, alsmede een renovatie van het pand van V&D waren al ver gevorderd. In 1998 trok ik de stoute schoenen aan en nam contact op met een van de grootste ontwikkelaars van commercieel vastgoed in Nederland, de firma Multi Vastgoed in Gouda. Zij ontwikkelden het project Statenplein in Dordrecht. Na een paar gesprekken was ik overtuigd van hun plannen en zij kenneklijk voldoende overtuigd van mijn status als ondernemer en we maakten de principe-afspraak dat ik een boekhandel zou beginnen naast de ingang van V&D. Het zou een hele grote winkel worden, want ze wilden graag dat ik ook de twee verdiepingen erboven over de volledige breedte van het pand zou nemen. De plannen groeiden snel en de boekwinkel zou worden getransformeerd tot een cultureel centrum, met een Grand Café erin en een Open Podium op de plek waar het grote venster zit. Lokale amateur toneelgezelschappen zouden gebruik mogen gaan maken van het Podium en een en ander zou zo verbouwd gaan worden dat er ook voorstellingen naar buiten toe gegeven zouden kunnen worden, zodat er ook buiten publiek zou kunnen zijn. Ook zou er een mooie galerie op de tweede verdieping komen. De plannen zijn op papier in een vergevorderd stadium gekomen, maar inmiddels gebeurden er andere zaken die deze uitbreiding in de weg kwamen te staan.

 

Naaldwijk

In 1997 kwam ik contact met een andere projectontwikkelaar, die ook verhuurder was van mijn pand in Rosmalen. Hij was tevens ontwikkelaar van een compleet nieuw winkelcentrum in Naaldwijk en vroeg mij om een boekwinkel te beginnen in dat centrum.  Als startende ondernemer vond ik het een eer om gevraagd te worden en had geen enkele erg in het feit dat deze man alleen maar probeerde z'n centrum gevuld te krijgen zodat hij het kon doorverkopen aan een grote investeerder. Hij beloofde me een forse bijdrage voor een nieuw interieur als ik zou tekenen. Afijn, na wat rekenwerk leek er een markt in te zitten en tekende ik het huurcontract.  Die hele zomer van 1998 regende het pijpenstelen waardoor de oplevering van het pand ernstige vertraging opleverde. Desondanks wilde de ontwikkelaar op het geplande tijdstip, begin november 1998 het hele centrum feestelijk openen.Na die natte zomer kregen wij uiteindelijk het pand opgeleverd, maar het was allemaal zo nat dat er eerst met de hulp van bouwdrogers een aantal dagen en nachten gedroogd moest worden voordat er uberhaupt maar iemand met de bouw van het interieur kon beginnen. En wat erger was, het parkeerdek boven de winkels was tijdens de regen nog niet voorzien van een ondoordringbare laag. Het beton van het parkeerdek, ons plafond was als een soort spons doordrenkt met water. En alhoewel het buiten was gestopt met regenen, bleef het water met stromen door het dak heenkomen. De bouwers hadden voorzieningen gemaakt door het ophangen van lekbakken aan het plafond. Deze bakken moesten we een paar maal per dag leegmaken, door een slang uit te rollen die aan de bak bevestigd was. Het was een en al chaos.

Voor de nieuwe winkel had ik samen met mijn vrouw een nieuw concept bedacht, om een winkel voor de toekomst op te kunnen zetten. De basis van de winkel werd gevormd door boeken en kantoorartiekelen, zodat voor iedereen duidelijk was waar de winkel voor stond. Gebaseerd op het succe van de multimedia in Zwijndrecht hadden we echter besloten ook een soort van internetcafé in de winkel te vestigen, maar dan zonder het horeca-stuk. Op een aantal gote tafel stonden 4 computers waarop mensen, in de praktijk meestal jongelui, tegen betaling van fl. 2,50 (voor de jongeren, 2 gulden en 50 cent, zeg maar iets meer dan 1 euro) een halfuur mochten internetten. In die tijd, waarin nog nauwelijks iemand internet had en er geen breedband bestond, laat staan moderne zaken als WiFi of glasvezel en waarbij je dus de download deed via de oude KPN telefoonlijnen, rekende je nog af per tik.

Naast het internetcafé hadden we gekozen voor de inrichting van een galerie voor moderne kunst in de winkel. Omdat mijn vrouw en ik allebei houden van moderne kunst en graag wilden dat dat voor meer mensen beschikbaar kwam wilden we een en aner zo laagdrempelig als mogelijk maken. Via een zeer goede zeefdrukker uit Limburg en de bekende kunstenaar Hans Innemee, hadden we toegang tot een groot aanbod van betaalbare zeefdrukken van bekende Nederlandse kunstenaars als Herman Brood, Corneille, Appel, Anton Heyboer en Hans Innemee. Om de mogelijkheden tot aanschaf nog verder te vergroten hadden we zelfs de mogelijkheid van kunstuitleen en kopen op afbetaling gecreeerd.

Inmiddels was onze Jeanne van Riet begin 1998 met pensioen gegaan, maar ze was bereid om samen met Jan die al eerder met pensioen was gegaan, mij te helpen de winkel op te bouwen. En dat hebben ze gedaan. Ondanks hun gevorderde leeftijd werkten ze keihard in planning en uitvoering en hebben ze zelfs nog de eerste weken na de opening geholpen om de winkel draaiende te houden. Ik zie nog Jan de ladder opklimmen om de lekbakken aan het plafond te legen. Begin februari 1999 hebben we samen met de medewerkers afscheid van Jan en Jeanne genomen tijdens een etentje bij het lokale Griekse restaurant. Jan en Jeanne vertelden van hun al geplande lange reis naar China waar ze al jaren samen naar uitgekeken hadden. de volgende dag werden we echter getroffen door zeer slecht nieuws. Jan van Riet had die dag het fitnessen bij de sportclub weer opgepakt en was getroffen door een hersenbloeding. Een paar dagen later, 6 februari 1999, stierf hij in het ziekenhuis. Een leven hard gewerkt, op het oog nog in een prima conditie en vol plannen, stopte het voor hem en liet hij Jeanne en hun zonen in vertwijfeling achter. Het leven kan soms bikkelhard zijn.

 

Rijswijk

Net na de opening van de nieuwe winkel in Naaldwijk, werd ik benaderd door Multi Vastgoed, waarmee ik in gesprek was over Dordrecht, met de vraag of ik ook zo'n mooie boekhandel wilde openen in Rijswijk. Zij waren bereid om een mooi interieur te fianncieren en stonden borg voor een lening om een goed assortiment aan te schaffen. Het leek wel of de Goden mij toen erg goed gezind waren en ik was gestreeld dat ik wederom gevraagd werd. Daardoor ging het denkwerk uit en werd ik een slaaf van mijn opgeklopte trots. (Tip: wees op je hoede als je gevraagd wordt door een projectontwikkelaar, ze zijn uit op geeld en niet om jou te plezieren). Ik deed wel het nodige rekenwerk, maar had te weinig oog voor de omstandigheden rondom het beroemde en oudste winkelcentrum van Nederland, In de Bogaard. Het winkelcentrum was gerenoveerd aan de zijde van V&D waar ik een pand had gehuurd dat nog iets groter (en duurder!!!) was dan Naaldwijk. De week na de opening van het gerenoveerde deel werd het centrum aan de andere kant op de schop genomen. Van de ene dag op de andere was er een parkeerplaats voor een paar honderd auto's verdwenen en begonnen de slopers aan hun werk. het gevolg, stofstormen op het centrum, hekken, verdwenen plaveisel, herrie, kortom zoveel overlast dat alleen de direct omwonenenden nog hun boodschappen hier deden. Het centrum was z'n regiofunctie bijna helemaal kwijt. Mijn omzet in de eerste week was al lager dan veracht, maar  begon daarna zelfs nog te dalen in plaats van te stijgen. Vervolgens werden er nog een paar kantoorflats in de buurt gestript en de daar werkzame medewerkers naar afgelegen plekken verplaatst. Dat maakte de ellende alleen maar groter. De huurstrop zat al heel snel zeer strak rond onze nek. Ik heb nog een tijd lng geprobeerd om het huurcontract over te doen aan een andere geïnteresseerde partij, maar toen dat uiteindelijk lukte was het feitelijk al te laat. Begin 2001 heb ik de winkel die we 2 jaar daar voor zo trots opgebouwd hadden met blote hadden moeten afbreken. 

 

 

De Schoof

In de tussentijd gingen de ontwikkelingen dichter bij huis, op winkelcentrum de Schoof in Hendrik Ido Ambacht, ook gewoon door. Na de koop van deze winkel in 1996 werden de plannen voor renovatie van ook dit winkelcentrum steeds concreter. Eind jaren 90 van de vorige eeuw werd er kennelijk veel gebouwd en gerenoveerd in Nederland. Om de plannen in HIA te realiseren moest er echter wel het nodige gebeuren en helaas betrof dat wel mijn branche. In de week na de overname van de winkel  in 1996 werd ik benaderd door een regiomanager van de Bruna met de vraag of ik mijn winkel niet tot een Bruna-vestiging wilde ombouwen. Nu kende ik Bruna, zowel commercieel als organisatorisch en ik zag er niets in om Bruna-franchisenemer te worden. Ik wilde geen zetbaas in mijn eigen toko zijn. Toen ik hem dat vertelde zij hij dat ik maar beter mee kon werken, want Bruna wilde koste wast kost op dat centrum terecht komen en dat zou ook gaan gebeuren.

Afijn, de ontwikkelingen gingen voort en vanaf het begin heb ik alle bouwvergaderingen voor de ondernemers bijgewoond. de vergaderingen werden gehouden in een wijkgebouwtje naast De Schoof, het eerste gebouw dat op de nominatie stond om gesloopt te worden. Toen de kogel door de kerk was, kregen alle ondernemers een gesprek met de projectontwikkelaar om de toekomstplannen door te nemen en de wensen op tafel te leggen. Zelf wilde ik graag een groter pand en had ik plannen om de winkel om te vormen naar model Zwijndrecht, aangevuld met kantoorartikelen. De projectontwikkelaar was blij met die plannen, vooral ook omdat de burgemeester had aangegeven dat ook hij vond dat er een goede boekhandel moest zijn en dat hij onze nieuwe winkel in Zwijndrecht zeer mooi vond. Mijn gesprek met de regiomanager van Bruna indachtig, maakte in wel een harde afspraak met de projectontwikkelaar, ik heb het nog steeds in mijn  bezit, dat er de eerste vijf jaar na de opening van het nieuwe centrum geen andere boekhandel op het centrum mocht komen, in het bijzonder geen Bruna. Een concurrentiebeding was iets dat in die tijd nog mocht worden afgesproken en is ook heel verdedigbaar als het gaat om het beschermen van investeringen.

 

Vals spel

Afspaken, zelfs al staan ze op papier, zijn in het land van projectontwikkelaars en overheden echter niet altijd even hard als ze lijken. Het probleem bij De Schoof was dat aan de andere kant van het winkelcentrum een postkantoor met distributiecentrum was gevestigd. Dit postkantoor was gevestig in een eigen pand van Postkanoren BV en zou moeten verdwijnen om de realisatie van het nieuwe winkelcentrum af te kunnen maken. Wat te doen met het Postkantoor. De burgemeester wilde koste was het kost een postkantoor op het centrum. Ik kreeg dus eind jaren 90 de vraag voorgelegd hoe ik er over dacht om een postagentschap in mijn nieuwe zaak te vestigen. Ik gaf als antwoord dat ik daar even over na moest denken, maar wel graag er over wilde praten. Daarna daalde op dat terrein een soort nucleaire winter in. Nooit meer iets gehoord van Postkantoren BV en de projectontwikkelaar. Wat wel achter mijn rug speelde was het feit dat Postkantoren BV en Bruna in de jaren daarvoor waren gefuseerd.

Zoals gezegd woonde ik in die tijd alle bouwvergaderingen van het nieuwe centrum bij en wij kregen als ondernemers altijd een voortgangsrapportage van het nieuwe centrum. Welke panden waren inmiddels verhuurd en wat ging er verder nog wijzigen. Van begin af aan had ik een mooi groot vierkant pand toegewezen gekregen min of meer recht tegenover mijn toenmalige pand. Maar op een gegeven moment zag ik tot mijn schrik dat mijn beoogde nieuwe pand gevuld zou worden door het Kruidvat, zelf zou ik in mijn veel te kleine pand blijven zitten en op de kop van het centrum was een Bruna met postkantoorfunctie ingepland. Nou ik kan je dit zeggen, dan stort je wereld behoorlijk in. Ik ben toen uiteraard alle belangrijke mensen die met de ontwikkeling van het project te maken hadden gaan bellen, maar merkte dat ik voor hen een soort nono was geworden. Uiteindelijk kreeg ik de jurist van de ontwikkelaar te pakken en in een gesprek maakte hij me duidelijk dat er voor de projectontwikkelar (HBG uit Rijswijk) niets anders op zat dan in zee te gaan met Bruna en Postkantoren BV. Postkantoren BV had aangegeven alleen met de sloop van het bestaande postkantoor akkoord te gaan indien er op het centrum een Bruna gevestigd kon worden met daarin een postagentschap en als tweede eis dat de bestaande boekhandel geen nieuw groter pand zou krijgen. Nood breekt wetten en kennelijk ook contractuele afspraken en zodoende moest ik blijven zitten waar ik zat en kwam er een dikke concurrent met postagentschap bij (en daar is iedereen in Hendrik Ido Ambacht nog steeds zeer blij mee, maar niet heus).

Gekrenkt in m'n trots en gedwarsboomd in mijn plannen liet ik het er niet bij zitten en heb ik een kort geding aangespannen tegen de projectontwikkelaar, waarin ik eiste dat de plannen zouden worden stopgezet en dat de oude afspraken zouden worden gerespecteerd. de uitspraak die volgde was er weer typisch een van pappen en nathouden, de kool en de geit sparen en meer van dat soort toepasselijke uitspraken. De Projectontwikkelaar werd door de rechter gedwongen om mij een nieuw pand aan te bieden, maar de eis om de komst van Bruna tegen te houden kon niet in kort geding worden afgedaan. Met name het concurrentiebeding, dat juist in die periode werd verboden, was een struikelblok en dat moest ik maar aanvechten in een bodemprocedure.

Ik heb daarna nog contact gehad met het ministerie van Ecomomische Zaken onder mevrouw Jorritsma en bewezen dat het concurrentiebeding nog wel degelijk van toepassing was, omdat Bruna misbruik maakte van haar monopoliepositie met het Postkantoor, maar ze verwezen me terug naar de rechtsgang en de bodemprocedure. Vervolgens ben ik nog gaan praten met de baas van de franchisenemers van Bruna en zelfs met de toenmalige directeur van Bruna. Ik stelde hen voor dat we het probleem dan maar op moesten lossen door mij franchisenemer van Bruna te maken. Dan zou ik mijn winkel opgeven en de Brunawinkel op De Schoof als franchisenemer gaan draaien. Meneer Peeters, baas Franchise van Bruna, lachte me minzam toe. Ik had duidelijk niets in te brengen bij deze organisatie. Zijn  tegenvoorstel was volgens hem beter: Ik mocht (bij God's gratie) de winkel op de Schoof als Bruna franchisenemer overnemen, op voorwaarde dat ik met al mijn winkels, op dat moment 5 stuks, Brunavestiging zou worden en waar dat niet mogelijk was afnemer in het Bruna systeem. Dat wilde zeggen dat mijn winkels in Rosmalen, Naaldwijk en Rijswijk, zouden moeten worden omgebouwd naar Bruna-franchise en de winkel in Zwijndrecht zou Bruna-afnemer worden. Er zat immers al een Bruna winkel doordat mevouw Van der Steen, haar Van Gelderen winkel ook al noodgedwongen tot Bruna-winkel had moeten ombouwen. Deze gesprekken met Bruna leidden dus tot niets en dat was volgens mij ook de intentie van Bruna.

Omdat ik toch een nieuw huurcontract aangeboden had gekregen, net naast Delifrance op de plaats waar nu de Free Record Shop zit. Dat contract was veel duurder dan mijn bestaande contract en had ik dus gewoon niet moeten doen, maar ik was boos en wilde de concurrentie met Bruna wel aangaan (Les 1: laat je nooit leiden door boosheid en gekrenkte trots). Na een moeizame verbouwing openden we medio 2001 onze nieuwe winkel en waren er terecht trots op.

 

Het einde

Inmiddels was echter de basis onder mijn bedrijf weggevallen door de ellende in Rijswijk. ondanks de mooie omzetgroei in de winkels in Zwijndrecht en Naaldwijk ging het met het totale bedrijf steeds minder goed en werd het steeds moeilijker de rekeningen te betalen. Daarom had ik de winkel in Rijswijk begin 2001 afgebroken en de winkel in Rosmalen eind 2001 verkocht. Dat mocht niet echt baten, want ondanks de sterke groeicijfers van de winkel in Naaldwijk was deze in 2001 nog niet boven Break Even. Met pijn in het hart heb ik toen moeten besluiten om ook deze winkel te be-eindigen. Ik kan u vertellen, het is niet leuk als je levenswerk onder je handen verbrokkelt.

Maar nog steeds was de gifbeker niet leeg. Zelf had ik het idee dat ik de problemen te boven was gekomen. de verlieslatende winkels waren verdwenen en de overgebleven winkels waren rendabel en konden er dus voor zorgen dat ik de opgebouwde verliezen, die nog in de zaak zaten, op termijn kon afbetalen. Net als tegenwoordig waren de banken ook toen al niet scheutig met hulp aan ondernemers die in zwaar weer zitten, dus je staat er letterlijk alleeen voor. Toch leken de zaken in 2002 niet slecht te gaan. Oké, je leefde van rekening naar rekening en regeling naar regeling, maar we sleepten ons voort en op termijn leek de zaak gered.Tot 10 december 2002. Ik had inmiddels elders een extra baan aangenomen, om zelf niet meer afhankelijk te zijn van het inkomen uit de zaak. Ik bleef echter wel leiding geven aan de 3 overgebleven winkels, want inmiddels hadden we het kleine zaakje van Van Gelderen op winkelcentrum Oudeland ook overgenomen, maar hoefde zelf geen geld op te nemen uit de zaak. Nog meer ruimte dus om schuldeisers af te betalen. Goed geregeld zou je zo denken. Niet dus. Op 10 december 2002 kreeg ik een noodtelefoontje van een van mijn medewerkers met de vraag om met speod naar Zwijndrecht te komen. Een deurwaarder had zich toegang tot de winkels verschaft en medewerkers van het Centraal Boekhuis waren bezig om alle voorraad uit de winkel weg te halen. Wat bleek: eind november had het Centraal Boekhuis, bij wie ik nog een behoorlijke rekening had openstaan, maar waarmee ik ook een regeling had getroffen, had bij de rechter met succes een vuistrecht afgedwongen. Zonder mij in deze rechtzaak te betrekken, achter mijn rug om hadden ze voor elkaar gekregen dat ze alle boekenvoorraad mochten confisceren. Afgezien van de gang van zaken zelf hadden ze eigenlijk helemaal geen recht van spreken aangezien de betreffende boeken niet door hen geleverd waren, maar door Scholtens, en de schuld lag bij een winkel die al gestopt was. In mijn ogen dus een vrij onbehoorlijke gang van zaken, maar feit was wel dat er aan het eind van de dag geen voorraad meer stond in de winkels. die bleven dus dicht en het gevolg was dat er faillissement werd aangevraag voor mijn bedrijf.

Wat zo vrolijk en optimistisch 7 jaar eerder was begonnen en wat zo succesvol leek in de jaren daarna, eindigde in een persoonlijk drama. 

 

Plantage

De zaak is daarna overgenomen door Plantage. Mijn bedrijfsleider Henk te Veldhuis, kwam in dienst van Plantage en bleef dat tot 2004 of 2005, dat heb ik niet helemaal kunnen volgen. Eind 2005 werd mijn oude winkeltje doorverkocht aan de heer Scheurwater die nu franchisenemer van Plantage was en Henk opende zijn eigen zaak aan het Veerplein.

In de loop van de jaren na 2008 begon het met de omzet van Plantage Scheurwater terug te lopen, mede door de komst van boekhandel Edel en de start van de eigen zaak van Henk aan het Veeerplein. Begin 2010 werd ik door Dick Scheurwater benaderd met de mededeling dat de winkel te koop was mocht ik nog interesse hebben. Overname was echter niet eenvoudig omdat financiering tgenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend is als 15 jaar geleden. Vanuit de zaak die ik in 2006 overgenomen had, Boekhandel Koningshoek te Maassluis, begon het echter steeds meer te kriebelen en een eind 2011 heb ik dan toch de financiering rond gekregen door te bedelen in de familie. Twee zussen hebben het mogelijk gemaakt om de zaak over te nemen omdat ze zagen dat ik erg begaan was met deze winkel, die ik beschouwde als een soort van kind.

 

Toekomst  (keep smiling, allways)

Hoe nu verder? Zoals bekend gaat het in het boekenvak momenteel erg slecht, net zoals in heel de detailhandel. Het is niet dat er ineens een massale overgang is naar boeken kopen via internet, noch is de opkomst van e-readers een groot probleem. Internetverkoop doen we zelf ook en e-readers en e-books ook. Nee het is de combinatie van een sterke neiging van mensen om bezig te zijn met Social Media enerzijds en een diepe economische crisis anderzijds. Mensen vluchten naar Facebook en andere Social Media omdat dat er tegenwoordig nu eenmaal bijhoort. Ben je niet op facebook dan besta je niet. En verder komen de mensen alleen nog naar het winkelcentrum om het broodnodige te kopen en funshoppen is er even niet meer bij. Deze ontwikkeling zal nog wel even aanhouden, maar op den duur weer keren. Alle modegrillen stoppen op enig moment en de economische crisis duurt niet eeuwig. In de tussentijd zullen wij onze zaak echter om moeten bouwen naar een boekhandel met een plus. Dat wil zeggen dat we naast boeken en alles dat daarbij komt ook andere dingen in het assortiment zullen krijgen. Onze service op het gebied van boeken, onze kennis en ervaring en ons assortiment zal alleen maar verbeteren. We zullen echter ook kantoorartikelen gaan verkopen en de betere spellen en zo zullen we langamerhand gaan transfromeren naar een boekhandel waar iedereen graag komt, ook mensen die niet zo vaak lezen of liever andere dingen doen. Het assortiment zal de komende jaren constant blijven veranderen, met een harde kern van boeken. Want dat is wat ons en onze klanten verbind, de liefde voor het betere boek.

Inmiddels is de oude naam Hyperion weer op de pui verschenen. De oude Pay-off "boekhandel, multimediaspecialist" zal echter vervangen worden door "Hyperion, ..lezen, ..spelen, ....... ONTSPANNEN". Want dat is wat we in onze moderne maatschappij eens wat meer zouden moeten doen. Een tikkie minder stress en altijd proberen te blijven lachen (relativeren, want het kan altijd erger en zo slecht hebben we het nog niet).

 

Mede namens de collega's in de winkel hoop ik dat u klant bij ons blijft en wij zullen er alles aan doen om het u in onze zaak naar de zin te maken.

Peter Sassen 

 

 

HYPERION

PS soms denk ik wel eens dat ik zelf het noodlot heb opgezocht: De naam van de winkel, HYPERION heb ik afgeleid van de titel van een boek van de Vlaamse schrijver (Hugo Raes) waar ik in in mijn puberjaren fan was: "De verwoesting van Hyperion". Ook kwam ik er later achter dat er nog een Science Fiction roman is met de titel "de ondergang van Hyperion". Zeg nou zelf, dan vraag je er toch gewoon om .........